Reklama
Wśród zagadnień związanych z tematyką walk o Warszawę we wrześniu 1939 r. obrona Mokotowa jest poznana relatywnie najsłabiej. Jednym z powodów tego stanu rzeczy wydaje się być fakt, że sektor południowy nie był dla oblegających priorytetowym, w związku z czym zaangażowane przez Niemców na tym kierunku siły i środki początkowo nie pozwalały na zorganizowanie zdecydowanej akcji zaczepnej. Było to o tyle uzasadnione, że dotarcie do „serca” miasta, jakim jest Śródmieście, przez Górny Mokotów wymagałoby pokonania znacznego dystansu w zwartej miejskiej zabudowie tej dzielnicy, co bez posiadania istotnej przewagi ilościowej mogłoby doprowadzić do znacznych strat wśród nacierających. Sytuacja uległa jednak zasadniczej zmianie w trzeciej dekadzie września, kiedy to dowództwo 8. Armee ściągnęło w rejon Nadarzyn-Piaseczno nowe jednostki – także pancerne. Warszawski Mokotów miał wkrótce stać się terenem zaciętych kilkudniowych walk.
I. Abteilung pod dowództwem Dipl.Ing. Maj. Hansa Ilgena, w składzie dwóch kompanii lekkich (1. i 2.) oraz jednej lekkiej typu „a” (4.), wziął udział w kampanii w Polsce jako jednostka korpuśna XIII. Armee-Korps (AK). Za wyjątkiem jednego plutonu3, batalion został podporządkowany 17. Infanterie-Division (ID) i przeszedł wraz z nią szlak bojowy od granicy polsko-niemieckiej k. Oleśnicy aż do bitwy nad Bzurą. Rankiem 20 września dowództwo 8. Armee przesłało rozkaz, zgodnie z którym 17. ID miała zostać przerzucona na front zachodni; I. Abteilung ponownie został podporządkowany bezpośrednio dowództwu korpusu. 21 września armia otrzymała zadanie zaatakowania Warszawy od południa siłami 10., 31. i 46. dywizji. Jeszcze tego samego dnia dowództwo XIII. AK, 10. ID oraz oddział korpuśne (w tym I./Pz.Rgt. 23) rozpoczęły przegrupowanie w okolice Nadarzyna; batalion Maj. Ilgena zatrzymał się w godzinach wieczornych 22 września w rejonie Siestrzeni, przy drodze Nadarzyn-Mszczonów.
Reklama
Zobacz również
Reklama
Reklama
