45 lat temu, 18 czerwca 1981 roku, został oblatany pierwszy prototyp trudno wykrywalnego samolotu uderzeniowego Lockheed F-117A Nighthawk. Był to pierwszy na świecie produkowany seryjnie samolot zbudowany w technologii obniżającej jego sygnaturę radiolokacyjną (stealth), czyli utrudniającej wykrycie przez radar.
Pierwszy prototyp YF-117A (79-10780) o kodzie wywoławczym „Scorpion One” został oblatany 18 czerwca 1981 roku z tajnej bazy Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych Groom Lake w Nevadzie, bardziej znanej jako Strefa 51.
Pierwszy prototyp YF-117A (nr ewid. 79-10780) o kodzie wywoławczym „Scorpion One” wystartował do pierwszego lotu o godz. 6.05 czasu lokalnego (13.05 UTC) z tajnej bazy Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych (United States Air Force, USAF) Groom Lake w Nevadzie, bardziej znanej jako Strefa 51 (Area 51). Za jego sterami zasiadał pilot doświadczalny firmy Lockheed Harold C. „Hal” Farley Jr.
F-117A to jednomiejscowy dwusilnikowy samolot o prędkości poddźwiękowej z usterzeniem motylkowym. Pierwszy prototyp YF-117A (79-10780) miał początkowo trójkolorowy kamuflaż pustynny. Samoloty seryjny dostały natomiast jednolicie czarne malowanie na wszystkich powierzchniach.
F-117 został skonstruowany w latach 70. w zakładach „Skunk Works” firmy Lockheed Corporation w Burbank w Kalifornii. Jest to jednomiejscowy dwusilnikowy samolot o prędkości poddźwiękowej (Ma = 0,92) z usterzeniem motylkowym. Płatowiec charakteryzuje się płaskimi powierzchniami i prostymi, ostrymi liniami. W pokryciu zastosowano materiały pochłaniające promieniowanie elektromagnetyczne. Napęd stanowią dwa silniki turboodrzutowe General Electric F404-F1D2 bez dopalaczy, z płaskimi dyszami wylotowymi. Wbrew oznaczeniu w kategorii F (Fighter – myśliwiec) był to samolot uderzeniowy (bombowy) – jego jedynym uzbrojeniem ofensywnym były dwie naprowadzane laserem bomby o masie maksymalnie po 907 kg z serii Paveway II/III lub JDAM, przenoszone w dwóch komorach bombowych w spodniej części kadłuba.
Płatowiec F-117A charakteryzuje się płaskimi powierzchniami i prostymi, ostrymi liniami. W pokryciu zastosowano materiały pochłaniające promieniowanie elektromagnetyczne.
Oficjalne potwierdzenie istnienia samolotu nastąpiło 10 listopada 1988 roku, gdy zastępca sekretarza obrony J. Daniel Howard podczas konferencji prasowej pokazał zgromadzonym dziennikarzom jego niewyraźne zdjęcie. Wcześniej media spekulowały o istnieniu tajnego samolotu, przypisując mu błędnie oznaczenie F-19.
Na potrzeby USAF zbudowano pięć prototypów YF-117A i 59 egz. seryjnych F-117A. Ostatni egzemplarz F-117A został dostarczony Siłom Powietrznym 3 lipca 1990 roku. Nighthawki trafiły do wyposażenia 37. Fighter Wing stacjonującego na poligonie Tonopah w Nevadzie. Zadebiutowały podczas amerykańskiej interwencji wojskowej w Panamie w grudniu 1989 roku. Stały się szerzej znane publicznie podczas wojny w Zatoce Perskiej w 1991 roku (operacja „Pustynna Burza”), podczas której wykonały około 1300 lotów bojowych.
F-117A podczas zrzutu kierowanej laserem bomby GBU-27 Paveway III o masie 907 kg z jednej z dwóch komór bombowych. Wbrew oznaczeniu w kategorii F (Fighter – myśliwiec), F-117A był samolotem uderzeniowym (bombowym).
W 1992 roku F-117A. zostały przekazane do 49. Fighter Wing w bazie Holloman w Nowym Meksyku. Później były wykorzystywane bojowo podczas wojen na Bałkanach (jeden z nich został zestrzelony przez serbską obronę powietrzną 27 marca 1999 roku) w latach 90., w Afganistanie w 2001 i Iraku w 2003 roku.
Nighthawki zakończyły służbę operacyjną w kwietniu 2008 roku, ale kilka egzemplarzy jest wciąż utrzymywanych w stanie zdatnym do lotu – są wykorzystywane do różnych testów oraz podczas ćwiczeń. Pozostałe są zakonserwowane i przechowywane w stanie pozwalającym na ich przywrócenie do służby.
Zobacz również
Reklama
Reklama
