40 lat temu, 31 sierpnia 1986 roku, jednosilnikowy prywatny samolot turystyczny Piper PA-28-181 Archer zderzył się w powietrzu z dwusilnikowym odrzutowym samolotem pasażerskim McDonnell Douglas DC-9 meksykańskich linii lotniczych Aeroméxico. Oba samoloty spadły na zabudowany obszar w Cerritos na przedmieściach Los Angeles. Zginęło 67 osób obecnych na pokładach obu samolotów i 15 osób na ziemi.
DC-9-32 (XA-JED) o nazwie własnej „Hermosillo” meksykańskich linii Aeroméxico, który rozbił się 31 sierpnia 1986 roku w Cerritos na przedmieściach Los Angeles po zderzeniu w powietrzu z prywatnym samolotem turystycznym Piper PA-28-181 Archer (N4891F).
PA-28-181 (rej. N4891F) wykonywał lot z Torrance do Big Bear Lake w Kalifornii. Jego pilotem i właścicielem był William Kenneth Kramer (231 godz. nalotu, w tym tylko 5,5 godz. w siedmiu lotach w rejonie Los Angeles – jednym z najbardziej zatłoczonych i złożonych rejonów kontroli ruchu lotniczego w Stanach Zjednoczonych). Oprócz niego w samolocie były jego żona Kathleen i ich córka Caroline. Samolot wystartował z Torrance około godz. 11.41 czasu lokalnego (Pacific Daylight Time, PDT). Leciał według zasad VFR (Visual Flight Rule) i w chwili zderzenia nie był w kontakcie radiowym z naziemną kontrolą ruchu lotniczego. To oznacza, że pilot musiał samodzielnie obserwować przestrzeń wokół swojego samolotu i unikać kolizji z innymi samolotami.
DC-9-32 (rej. XA-JED) o nazwie własnej „Hermosillo” wykonywał regularny rozkładowy lot nr 498 z miasta Meksyk do Los Angeles, z międzylądowaniami w Guadalajarze, Loreto i Tijuanie w Meksyku. Na ostatnim odcinku lotu na jego pokładzie znajdowała się sześcioosobowa załoga i 58 pasażerów. Załogę tworzyli: pierwszy pilot i dowódca załogi Arturo Valdez-Prom (10 641 godz. nalotu, w tym 4632 godz. w DC-9), drugi pilot Jose Hector Valencia (1463 godz. nalotu, w tym 1245 godz. w DC-9) i cztery stewardesy. Samolot wykonywał lot według zasad IFR (Instrument Flight Rule) i w chwili zderzenia był pod nadzorem radiolokacyjnym kontroli podejścia do lotniska w Los Angeles.
Miejsce uderzenia w ziemię i spłonięcia DC-9-32 (XA-JED) linii Aeroméxico w Cerritos na przedmieściach Los Angeles. W katastrofie zginęli wszyscy obecni na pokładach obu samolotów – łącznie 67 osób – oraz 15 przypadkowych osób na ziemi. Osiem innych osób na ziemi odniosło obrażenia.
DC-9 wystartował z Tijuany o godz. 11.20 PDT i leciał do Los Angeles na wysokości FL100 (3050 m). O 11.44 kontroler lotu zezwolił pilotom na zejście na wysokość FL070 (2100 m). O 11.47 piloci skontaktowali się z kontrolą podejścia do Międzynarodowego Portu Lotniczego w Los Angeles (LAX) i zgłosili osiągnięcie wysokości FL070. W odpowiedzi kontroler zezwolił im na skierowanie się kursem 320 stopni wprost w stronę lotniska. O 11.51 kontroler polecił pilotom zredukować prędkość do 352 km/h IAS i zejść na wysokość FL060 (1800 m). O 11.52 na wysokości około 2000 m nadlatujący z lewej strony kursem niemal prostopadłym Piper uderzył w usterzenie DC-9. Statecznik poziomy DC-9 przeciął kabinę Pipera (zabijając na miejscu Kramerów) i pod wpływem siły uderzenia oderwał się od statecznika pionowego, tak jak ster kierunku. Oba samoloty pozbawione kontroli spadły na gęsto zabudowany obszar w Cerritos na przedmieściach Los Angeles. Po uderzeniu w ziemię DC-9 spłonął.
Zginęli wszyscy obecni na pokładach obu samolotów – łącznie 67 osób – oraz 15 przypadkowych osób na ziemi. Osiem innych osób na ziemi odniosło obrażenia. Zniszczonych zostało pięć domów, a siedem innych uszkodzonych.
Schemat zderzenia samolotu pasażerskiego DC-9-32 (XA-JED) o nazwie własnej „Hermosillo” meksykańskich linii Aeroméxico z prywatnym samolotem turystycznym Pipera PA-28-181 Archer (N4891F).
Narodowa Rada Bezpieczeństwa Transportu (National Transportation Safety Board, NTSB) w swoim raporcie opublikowanym 7 lipca 1987 roku stwierdziła, że prawdopodobną przyczyną katastrofy były ograniczenia systemu kontroli ruchu lotniczego w zakresie zapewnienia ochrony przed kolizjami, zarówno poprzez procedury kontroli ruchu lotniczego, jak i systemy automatyczne. Oczywiście do katastrofy przyczynił się bezpośrednio przede wszystkim pilot Pipera, który najpierw zmienił w trakcie lotu przedłożony przed startem plan lotu i nie poinformował o tym kontroli ruchu lotniczego, a następnie – zapewne niezamierzenie i nieświadomie – wleciał do rejonu podejścia do lądowania (Terminal Control Area, TCA) lotniska w Los Angeles bez uzyskania na to zgody kontroli ruchu lotniczego. W czasie i rejonie zderzenia pogoda i widzialność były bardzo dobre. To, że pilot Pipera nie zauważył zbliżającego się DC-9, było spowodowane zapewne tym, że – jak stwierdził koroner po przeprowadzeniu sekcji zwłok – kilka minut przed zderzeniem doznał ataku serca.
Wrak Pipera PA-28-181 Archer (N4891F), który po zderzeniu się w powietrzu z samolotem DC-9 spadł na boisko szkoły podstawowej w Cerritos. Pilot i dwie pasażerki Pipera zginęli w chwili zderzenia, gdy statecznik poziomy DC-9 przeciął jego kabinę. F
DC-9-32 (nr ser. 47356) został wyprodukowany w 1969 roku w zakładach Douglas Aircraft Company w Long Beach w Kalifornii na zamówienie linii Delta Air Lines, oblatany 21 lutego i przekazany przewoźnikowi 18 kwietnia (dostał rejestrację N1277L). Został sprzedany firmie leasingowej FBA Corporation 30 listopada 1979 roku i wydzierżawiony od niej przez linie Aeroméxico (Aeronaves de México) 25 stycznia 1980 (dostał rejestrację XA-JED). PA-28-181 (nr ser. 28-7790070) został wyprodukowany w 1977 roku i kupiony przez Williama Kramera.
Zobacz również
Reklama
Reklama
