Reklama
Szcz-307 był przedstawicielem drugiego co do liczby zbudowanych jednostek typu okrętów podwodnych radzieckiej Marynarki Wojennej. Największym sukcesem tego „Szczupaka” było zatopienie U-Boota. Okręty typu Szcz działały na wszystkich morzach i oceanach, na których operowały radzieckie floty, ponosząc przy tym ciężkie straty, po wojnie znalazły zaś zastosowanie jako jednostki szkoleniowe.
Okręt podwodny Szcz-207 w Batmui, 1942 roku. Zasadniczo okręty oznaczane dwusetkami trafiały do floty czarnomorskiej, setkami do pacyficznej, trzysetkami do Bałtyckiej, a czterysetkami do północnej. (domena publiczna)
Stępkę pod okręt Szcz-307 położono 6 listopada 1933 roku w jednej z najstarszych rosyjskich stoczni, znajdującej się w Leningradzie. Okręt otrzymał nazwę „Treska” (Dorsz). We wrześniu 1934 roku został przemianowany na Szcz-307, a 4 sierpnia 1935 roku oficjalnie przyjęty do służby we Flocie Bałtyckiej. W latach 1938–1939 przechodził remont generalny, dlatego nie wziął udziału w działaniach morskich podczas wojny zimowej, spędzając ten czas na szkoleniu załogi.
Powracający z patrolu Szcz-307. (domena publiczna)
22 czerwca 1941 roku, w momencie wybuchu wojny z Niemcami, okręt dowodzony przez komandora porucznika Nikołaja Pietrowa był przydzielony do Samodzielnego Dywizjonu Szkolnego OP Floty Bałtyckiej. Podczas wojny Szcz-307 wziął udział w zaledwie czterech patrolach bojowych, z których pierwszy rozpoczął się 21 lipca 1941 roku.
Pierwszą ofiarę załoga okrętu podwodnego dopadła podczas powrotu z drugiego patrolu – 9 sierpnia 1941 roku. W Zatoce Fińskiej, na północ od wyspy Hiuma, Szcz-307 wykrył wynurzony okręt podwodny, a następnie wystrzelił w jego kierunku dwie torpedy. W rezultacie trafienia niemiecki U-144 zatonął z całą 28-osobową załogą .
Szcz-404 podczas parady morskiej z okazji zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej, 5 maja 1945 roku. (domena publiczna)
Między 28 a 30 sierpnia 1941 roku Szcz-307 uczestniczył w ewakuacji z Tallina do Kronsztadu. W trakcie ewakuacji radziecki zespół, którego częścią był Szcz-307, został zaatakowany przez lotnictwo. Ponieważ okręt miał brać udział w prowadzeniu ognia przeciwlotniczego, nie mógł się zanurzyć. Problematyczny był fakt, że jednostka do obrony przeciwlotniczej posiadała jedynie dwa karabiny maszynowe. Z tego powodu Pietrow miał wpaść w szał spowodowany bezsensownym w jego mniemaniu rozkazem. Poinformowane o sytuacji władze zadecydowały by usunąć go ze stanowiska. Dowództwo nad okrętem objął kapitan porucznik Momot, pełniąc tą funkcję do 1943 roku. Ostatnim dowódcą okrętu był kapitan porucznik Michał Stepanowicz Kalinin.
Kiosk Szcz-307 w Parku Zwycięstwa w Moskwie na Pokłonnej Górze. Wieża trafiła do Moskwy w 1994 roku, wcześniej jako monument znajdowała się w Lipawie na Łotwie (domena publiczna)
26 października 1942 roku Szcz-307 zatopił fiński frachtowiec Betty H. Następnie okręt wyszedł w morze dopiero na początku października 1944 roku. Ostatni raz w warunkach bojowych przeprowadził patrol bojowy w styczniu 1945 roku. W jego trakcie 16 stycznia zatopił niemiecki frachtowiec Henrietta Schultze.
Po wojnie, w 1948 roku, Szcz-307 został przeznaczony do zadań pomocniczych i rozbrojony. W 1949 roku zmieniono oznaczenie okrętu na PZS-5. W 1957 roku jednostkę skreślono ze stanu Floty Bałtyckiej i w kolejnym roku złomowano.
Temat średnich okrętów podwodnych typu Szcz, historii powstania oraz działań morskich, poruszony został w artykule Ryszarda Jędrusika w TWH NS 2/2021 oraz 3/2021.
Reklama
Zobacz również
Reklama
Reklama
