Pocisk Fattah to nowe opracowanie irańskich konstruktorów w zakresie rakiet balistycznych na paliwo stałe. Według oficjalnych informacji przedstawicieli irańskiej władzy jest to manewrujący pocisk hipersoniczny, ale wydaje się, że są to określenia propagandowe. Użyte bojowo okazały się jednak najtrudniejsze do przechwycenia przez izraelską obronę powietrzną.
Pocisk Fattah podczas oficjalnej demonstracji.
Długość całkowita rakiety wynosi 11,5 m, średnica nosiciela rakietowego to 0,8 m, masę startową szacuje się na 7000 kg. Kształt części napędowej jest podobny do zastosowanej w pocisku Kheibar Shenkan, prawdopodobnie zastosowano również nowe paliwo kompozytowe, które pozwala na utrzymanie zasięgu w granicach 1400 km mimo mniejszej masy ładunku. Według oficjalnych danych Fattah ma większą prędkość niż starsze irańskie rakiety, a głowica lepszą manewrowość na odcinkach lotu w kosmosie i po wejściu w atmosferę.
Głowica ma wydłużony kształt i zmienną średnicę oraz cztery stery aerodynamiczne. W części dennej zamontowano silnik rakietowy z ruchomą dyszą. Głowica została w ten sposób przystosowana do manewrowania pozaatmosferycznego. W atmosferze manewruje zaś dzięki sterom aerodynamicznym. Ma to na celu zwiększenie celności oraz unikania przechwycenia, co pośrednio potwierdzają informacje o tym, że pociski Fattah okazały się najtrudniejsze do niszczenia przez izraelską obronę powietrzną.
Głowica pocisku Fattah w części dennej której zamontowano silnik rakietowy z ruchomą dyszą, przystosowując ją do do manewrowania pozaatmosferycznego.
W 2024 roku pokazano także makietę głowicy o kształcie przypominającym inne światowe rozwiązania dla hipersonicznych nosicieli i pozwalającym na szybowanie w kierunku celu, co ma dodatkowo zwiększyć prawdopodobieństwo dotarcia do silnie bronionego celu. Nazwa całego pocisku to Fattah-2 i prawdopodobnie znajduje się w fazie opracowania. Wyrzutnia jest umieszczona na samochodzie ciężarowym, a rakieta do startu jest ustawiana w położenie skośne.
Zobacz również
Reklama
Reklama
