Irański pocisk balistyczny Khoramsar (Chorramszahr) jest odmianą północnokoreańskiego pocisku Hwasong-10, stanowiąc najpotężniejszy argument w arsenale rakietowym Republiki Iranu.
Pocisk Khorramshar-4.
Rozwijane od drugiej połowy lat 80. irańskie pociski balistyczne na ciekły materiał pędny wśród wielu wad mają również tę dotyczącą układu napędowego – a korzystają mianowicie z starych silników rakietowych o technologiach pochodzących z lat 50. z ZSRR. Irańczycy znali te bolączki, dlatego już w ramach współpracy z KRLD zakupili pociski Hwasong-10, które miały nowy system napędowy z paliwem w postaci niesymetrycznej dimetylohydrazyny (zwanej trupim jadem), z czterotlenkiem azotu jako utleniaczem. Są to substancje silnie trujące, ale od lat 60. ub. wieku używane m.in. w radzieckich systemach rakietowych R-27 i R-29 na strategicznych okrętach podwodnych. Paliwo i utleniacz są zamknięte w specjalnie wykonanych zbiornikach zamykanych fabrycznie, dzięki temu pocisk może być przechowywany kilka lat bez żadnych czynności związanych z tankowaniem przed startem. Czas przygotowania pocisku do startu wynosi tylko 12 minut.
Pocisk Khoramsar-4.
Na bazie rakiety Hwasong-10 w Iranie zbudowano nowy pocisk Khorramshar napędzany silnikiem na takie paliwo, co skraca czas procedury przedstartowej do kilku minut. Pocisk jest nieco krótszy niż rakiety będące pochodnymi Shahaba-3 i ma większą średnicę. Jego pierwszy test miał zostać przeprowadzony w styczniu 2017 roku, a więc zaledwie kilka miesięcy po startach północnokoreańskiego pierwowzoru. Daty te jednak nie są pewne. Oficjalne ujawnienie wersji Khorramshar-4 nastąpiło w maju 2023 roku, a zatem wiele lat po pierwszych testach. Oznaczałoby to, że w latach 2017–2023 powstały trzy wersje Khorramshar-1, 2 i 3, o których nie ma wiarygodnych danych. Możliwe też, że jest, że historia powstania rakiety ma się nieco inaczej, niż wynika to z obecnego stanu wiedzy.
Pocisk Khorramshar-4 na wyrzutni.
Dostępne dane wskazują, ze Khorramshar-4 ma długość 13 m, średnica nosiciela rakietowego to 1,5 m, a masę startową szacuje się na 25 000 kg. Maksymalny zasięg wynosić ma 2000 km z dwukrotnie cięższą niż u poprzedników głowicą o masie 1500 kg. Zastosowano układ nawigacyjny a ładunek bojowy jest oddzielany i ma manewrować poza atmosferą używając do tego własnego silnika rakietowego z ruchomą dyszą. Oficjalne dane mówią także, że głowica jest wyposażona w układ naprowadzania na cel – używający radarowego lub optycznego układu korelacyjnego porównującego obraz obszaru celu z bazą danych. Wyrzutnia jest zabudowana na naczepie, a rakieta do startu jest ustawiana w położenie pionowe.
Fattah – najtrudniejszy do przechwycenia pocisk balistyczny Iranu
Iran po raz pierwszy użył pocisków Chorramszahr-4 podczas czerwcowej wojny 12-dniowej. Obecnie są one używane w szerszym zakresie, wraz z rozwojem produkcji seryjnej. Zasięg rakiety, który oficjalnie sięga 2000 km, umożliwia Iranowi atakowanie obiektów położonych w Izraelu, na kierunku północnym obejmuje cały obszar Turcji, Morza Czarnego, na zachodzie terytorium Arabii Saudyjskiej, Morze Czerwone, a na południu Zatokę Adeńską. Półtoratonowa głowica konwencjonalna, przy stale zwiększającej się celności, może budzić obawy swoim efektem niszczącym.
Zobacz również
Reklama
Reklama
