Nocą z 2 na 3 stycznia, około godz. 2.00 czasu lokalnego, siły amerykańskie przeprowadziły w Wenezueli operację sił specjalnych, której rezultatem było pojmanie prezydenta Nicolasa Maduro. Akcji towarzyszyły uderzenia lotnicze mające na celu sparaliżowanie wybranych obiektów wojskowych. W odpowiedzi wenezuelski rząd wprowadził stan wyjątkowy na terenie całego kraju. 

Wiadomo o przeprowadzeniu ataków lotniczych na następujące cele:

• stołeczna baza lotnicza La Carlota:
• Baza nr 3 w Barquisimeto, w której stacjonują samoloty F-16;
• lotnisko w El Hatillo;
• baza śmigłowców Higuerote ;
• cywilne lotnisko Charallave w Caracas;
• koszary górskie w Catia La Mar;
• Fort Tiuna, gdzie mieści się Ministerstwo Obrony  i Dowództwo Generalne;
• Federalny Pałac Legislacyjny w Caracas, którym obraduje Zgromadzenie Narodowe;
• siedziba prezydenta i rządu w Pałacu Miraflores;
•  obszary Caracas (w tym zwłaszcza centrum, cały południowy obszar został pozbawiony j zasilania), jego dzielnice 23 de Enero, Santa Mónica i Fort Tiuna oraz położone na południe miasto Los Teques.

W nocy nad Caracas zaobserwowano formację śmigłowców należących do 160. SOAR „Night Stalkers”, których zadaniem był przerzut sił specjalnych.

Po kilku godzinach od rozpoczęcia operacji prezydent Donald Trump ogłosił, że prezydent Wenezueli Nicolas Maduro został schwytany wraz z żoną i wywieziony z kraju. Akcję ujęcia Maduro przeprowadził 1. Special Forces Operational Detachment-Delta, powszechnie znany jako Delta Force.  W operacji uczestniczyło ponad 150 statków powietrznych, które operowały z około 20 lokalizacji. Jeden ze śmigłowców wrócił uszkodzony. 6 grudnia ogłoszono, że rannych zostało w sumie siedmiu żołnierzy, z których pięciu odniosło lekkie obrażenia i w ciągu kilku dni wróciło do służby, a dwóch hospitalizowano, lecz jak stwierdzono są „na dobrej drodze do powrotu do zdrowia”.

Wenezuela poinformowała, że do 6 stycznia, że zidentyfikowano co najmniej 57 ofiar śmiertelnych: 23 wenezuelskich żołnierzy, 32 Kubańczyków z ochrony Maduro oraz dwie kobiety, które były przypadkowymi ofiarami, zamieszkałymi na terenach w pobliżu miejsc bombardowań. Prezydent Kuby Miguel Díaz-Canel potwierdził ofiary wśród własnych obywateli i ogłosił dwudniową żałobę. Według oficjalnego komunikatu 32 Kubańczyków wykonywało w Wenezueli „misje w imieniu Rewolucyjnych Sił Zbrojnych i Ministerstwa Spraw Wewnętrznych na prośbę odpowiednich organów tego kraju”. Po tym ogłoszeniu wenezuelskie Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Sprawiedliwości również wydało oświadczenie, w którym oddało hołd 32 kubańskim żołnierzom. Listę nazwisk 23 wenezuelskich żołnierzy ustaliła niezależna prasa, zbierając dane medyczne ze szpitali.

Żołnierze, którzy zginęli poza ochranianym obiektem prezydenta, obsługiwali głównie systemy przeciwlotnicze. Siły amerykańskie zniszczyły co najmniej dwie wyrzutnie systemu przeciwlotniczego Buk-M2E, których wraki zostały sfilmowane, oraz 11 innych pojazdów.

Nicolás Maduro i jego żona przebywali w budynku znajdującym się  nieopodal Pałacu Miraflores. Zostali schwytani w środku nocy podczas snu i wywleczeni ze swojej sypialni przez żołnierzy amerykańskich. Prezydent Trump powiedział, że w szturmowanym budynku znajdowało się tzw. bezpieczne pomieszczenie z pancernymi drzwiami. Liczono się z koniecznością wypalenia w nich przejścia palnikiem, ale ostatecznie nie było to potrzebne, ponieważ para prezydencka została zaskoczona i nie zdołała uciec do tego pomieszczenia.

Maduro i jego żona zostali przewiezieni na pokład znajdującego się na wodach Karaibów okrętu desantowego USS Iwo Jima, na którym przewożący ich śmigłowiec wylądował o godz. 3.29. Stamtąd zostali dostarczeni drogą lotniczą na terytorium USA. Tymczasem prokurator generalna USA Pam Bondi ogłosiła, że para prezydencka została postawiona w stan oskarżenia przed sądem w Południowym Dystrykcie Nowego Jorku w związku ze spiskiem narkotykowo-terrorystycznym.