Sto lat temu, w dniach 11–14 maja 1926 roku, ekspedycja kierowana przez słynnego norweskiego podróżnika i badacza polarnego Roalda Engelbregta Gravninga Amundsena dokonała w sterowcu „Norge” przelotu ze Spitsbergenu na Alaskę, w którego trakcie 12 maja przeleciała nad biegunem północnym. Był to pierwszy w historii przelot sterowca nad biegunem północnym i polarną czapą lodową, a jeśli mają rację ci, którzy podważają osiągnięcie Byrda i Bennetta (o którym pisaliśmy w notatce z 9 maja), to pierwszy w ogóle przelot nad biegunem.
W dniach 11–14 maja 1926 roku ekspedycja kierowana przez słynnego norweskiego podróżnika i badacza polarnego Roalda Amundsena dokonała w sterowcu „Norge” przelotu ze Spitsbergenu na Alaskę, w którego trakcie 12 maja przeleciała nad biegunem północnym.
Wyprawę Amundsena sfinansowało Norweskie Towarzystwo Lotnicze oraz w dużej części bogaty amerykański podróżnik i obieżyświat Lincoln Ellsworth, który także w niej uczestniczył, więc oficjalnie dostała nazwę Amundsen-Ellsworth 1926 Transpolar Flight. Wzięło w niej udział w sumie 16 osób oraz… wierny towarzysz wypraw Amundsena, piesek o imieniu Titina! Sterowiec „Norge” wyruszył z miasteczka Ny-Ålesund na wyspie Spitsbergen w archipelagu Svalbard 11 maja o 9.55 GMT. Następnego dnia o 1.25 przeleciał nad biegunem, obniżając wysokość do 90 metrów i zrzucając trzy flagi – norweską, włoską i amerykańską. Celem wyprawy było Nome na Alasce, ale z powodu bardzo złej pogody sterowiec nie dotarł tam – 14 maja o 3.30 wylądował w Teller na Alasce, około 110 km od Nome. Cała trasa przelotu liczyła około 5460 km.
Sterowiec „Norge” wyruszył z miasteczka Ny-Ålesund na wyspie Spitsbergen w archipelagu Svalbard 11 maja o 9.55 GMT i po pokonaniu około 5460 km 14 maja o 3.30 wylądował w Teller na Alasce, około 110 km od Nome.
Półsztywny sterowiec „Norge”, początkowo oznaczony jako N1 (NI), został zaprojektowany przez włoskiego lotnika i konstruktora płk. Umberto Nobile, który podczas ekspedycji Amundsena pełnił funkcję pilota. Pierwszy lot wykonał w marcu 1924 roku. Po zakupie przez Norweskie Towarzystwo Lotnicze, 29 marca 1926 roku dostał nazwę „Norge” (Norwegia). Sterowiec wyruszył 10 kwietnia z lotniska Ciampino w Rzymie i z postojami w Pulham w Anglii, Ekebergu koło Oslo, Gatczynie koło Leningradu i Vadsø w północnej Norwegii, 5 maja dotarł na Spitsbergen. Po ukończeniu lotu polarnego w Teller na Alasce sterowiec został zdemontowany, załadowany na statek i przewieziony do Europy. Nie wykonał już więcej żadnego lotu.
Półsztywny sterowiec „Norge”, początkowo oznaczony jako N1 (NI), został zaprojektowany przez włoskiego lotnika i konstruktora płk. Umberto Nobile. Miał długość 106 m, wysokość 26 m i maksymalną średnicę 19,5 m. Wyporność zapewniały zbiorniki wodoru o łącznej objętości 19 tys. metrów sześciennych.
„Norge” miał długość 106 m, wysokość 26 m i maksymalną średnicę 19,5 m. Wyporność zapewniały zbiorniki wodoru o łącznej objętości 19 tys. metrów sześciennych. Udźwig użyteczny wynosił 9,5–10,5 tony. Umieszczone w gondolach pod sterowcem trzy chłodzone cieczą sześciocylindrowe silniki rzędowe Maybach Mb.IV o mocy po 240–260 KM ze śmigłami pchającymi pozwalały uzyskać prędkość 100–115 km/h.
Zobacz również
Reklama
Reklama
