41 lat temu, 12 sierpnia 1985 roku, czterosilnikowy odrzutowy samolot pasażerski Boeing 747 linii Japan Air Lines (JAL) rozbił się w górach w prefekturze Gunma na Honsiu. Zginęło 520 spośród 524 osób obecnych na pokładzie. Była to najtragiczniejsza katastrofa pojedynczego samolotu w historii lotnictwa.
Boeing 747SR-46 (JA8119) linii Japan Air Lines (JAL), który rozbił się 12 sierpnia 1985 roku. W tej najtragiczniejszej katastrofie pojedynczego samolotu w historii lotnictwa zginęło 520 spośród 524 osób obecnych na pokładzie.
Boeing 747SR-46 (rej. JA8119) wykonywał regularny rozkładowy lot nr 123 z Tokio-Hanedy do Osaki-Itami. Na jego pokładzie znajdowała się 15-osobowa załoga oraz 509 pasażerów (w tym 487 Japończyków i 22 obywateli ośmiu innych państw). Załogę lotną tworzyli: pierwszy pilot i dowódca załogi Masami Takahama (12 423 godz. nalotu, w tym 4842 godz. w 747), drugi pilot Yutaka Sasaki (3963 godz. nalotu, w tym 2665 godz. w 747) i technik pokładowy Hiroshi Fukuda (9831 godz. nalotu, w tym 3846 godz. w 747). Załoga pokładowa składała się z szefa pokładu i 11 stewardes.
Szczątki kadłuba Boeinga 747SR-46 (JA8119) linii Japan Air Lines (JAL), który rozbił się 12 sierpnia 1985 roku na zboczu góry Takamagahara niedaleko wioski Ueno w prefekturze Gunma.
Samolot wystartował z Międzynarodowego Portu Lotniczego Tokio-Haneda (HND) o godz. 18.12 czasu lokalnego. O 18.24, gdy leciał nad Zatoką Sagami na wysokości 7300 m z prędkością 555 km/h, pękła tylna gródź ciśnieniowa, powodując gwałtowną dekompresję kabiny. Piloci utracili kontrolę nad samolotem, który zaczął niekontrolowanie, oscylacyjnie pochylać nos i przechylać się ze skrzydła na skrzydło. Przez 32 minuty załoga próbowała bezskutecznie opanować samolot sterując tylko ciągiem silników. O 18.56 samolot uderzył w zalesione zbocze góry Takamagahara niedaleko wioski Ueno w prefekturze Gunma, około 100 km na zachód-północny zachód od Tokio, i stanął w ogniu. Bezpośrednio w wyniku uderzenia w ziemię zginęła cała załoga i około 460–490 pasażerów. Kolejnych około 20–50 pasażerów spłonęło lub zmarło z powodu odniesionych ciężkich obrażeń zanim przybyła pomoc. Katastrofę przeżyły tylko cztery pasażerki narodowości japońskiej.
Szczątki skrzydła Boeinga 747SR-46 (JA8119) linii Japan Air Lines (JAL), który rozbił się 12 sierpnia 1985 roku.
W raporcie opublikowanym 19 czerwca 1987 roku Komisja Badania Wypadków Lotniczych (Aircraft Accidents Investigation Commission, AAIC) japońskiego Ministerstwa Transportu stwierdziła, że przyczyną katastrofy było zmęczeniowe pęknięcie tylnej grodzi ciśnieniowej wynikające z niewłaściwie przeprowadzonej naprawy tego elementu przez techników Boeinga po wypadku, do jakiego doszło podczas lądowania tego samolotu 2 czerwca 1978 roku. Napór powietrza o wysokim ciśnieniu w ciągu zaledwie 0,4 sekundy oderwał końcówkę kadłuba, w której znajdowała się pomocnicza jednostka zasilania (Auxiliary Power Unit, APU), rozerwał statecznik pionowy wraz ze sterem kierunku oraz przerwał przewody wszystkich czterech instalacji hydraulicznych samolotu. W rezultacie piloci utracili możliwość sterowania samolotem.
Jeden z czterech silników Pratt & Whitney JT9D-7A samolotu Boeing 747SR-46 (JA8119) linii Japan Air Lines (JAL), który rozbił się 12 sierpnia 1985 roku.
Boeing 747SR (Short Range) był odmianą modelu 747-100 przystosowaną do obsługi krótkich tras o bardzo dużym natężeniu ruchu. Miał wzmocnioną konstrukcję płatowca i podwozia, aby wytrzymać więcej cykli startów i lądowań w określonej liczbie godzin lotu. Dzięki rezygnacji z części toalet i kuchni (zbędnych na bardzo krótkich trasach) mógł zabrać maksymalnie aż 550 pasażerów. Samolot 747SR-46 utracony w katastrofie (nr ser. 20783) został wyprodukowany w 1974 roku, oblatany 28 stycznia i przekazany przewoźnikowi 19 lutego. Do chwili katastrofy wykonał 18 835 cykli startów i lądowań i spędził w powietrzu 25 030 godzin.
30 lipca 1971 – zderzenie myśliwca F-86F z Boeingiem 727 nad Japonią
Zobacz również
Reklama
Reklama
