77 lat temu, 27 lipca 1949 roku, został oblatany prototyp brytyjskiego czterosilnikowego odrzutowego samolotu pasażerskiego de Havilland DH.106 Comet. Był to pierwszy na świecie samolot pasażerski z napędem odrzutowym (jetliner) wprowadzony do komercyjnej eksploatacji.
Pierwszy prototyp DH.106 (G-5-1, potem G-ALVG) został oblatany 27 lipca 1949 roku. Comet był pierwszym na świecie samolotem pasażerskim z napędem odrzutowym (jetliner) wprowadzonym do komercyjnej eksploatacji.
Załogę samolotu w pierwszym locie tworzyli: główny pilot doświadczalny firmy de Havilland Group Captain John Cunningham (nocny as myśliwski RAF z okresu drugiej wojny światowej), drugi pilot Harold „Tubby” Waters, inżynierowie John Wilson (specjalista od instalacji elektrycznej) i Frank Reynolds (od instalacji hydraulicznej) oraz obserwator Anthony James „Tony” Fairbrother.
Tego dnia prototyp DH.106 (rejestracja próbna G-5-1, potem zmieniona na G-ALVG) wykonywał próbne kołowania z dużą prędkością na lotnisku fabrycznym w Hatfield w hrabstwie Hertfordshire. W ich trakcie dwukrotnie oderwał się od pasa, wykonując około 450-metrowe „skoki” na wysokość trzech metrów. Gdy piloci stwierdzili, że samolot zachowuje się prawidłowo, postanowili dokonać oblotu. Okazja była znakomita – tego dnia założyciel firmy Geoffrey de Havilland obchodził swoje 67. urodziny, a John Cunningham 33. Pierwszy lot trwał 31 minut. We wrześniu tego samego roku prototyp został po raz pierwszy pokazany publicznie na wystawie lotniczej w Farnborough.
Pierwszy prototyp DH.106 Comet (G-ALVG) na lotnisku w Hatfield. Dwa zbudowane prototypy miały duże, pojedyncze koła podwozia głównego.
DH.106 Comet został skonstruowany w zespole kierowanym przez głównego konstruktora firmy de Havilland Aircraft Ronalda Erica „Rona” Bishopa (twórcy m.in. słynnego podczas wojny samolotu DH.98 Mosquito). Miał całkowicie metalową półskorupową konstrukcję, skośne skrzydła (20 stopni w 25 proc. cięciwy) i ciśnieniową kabinę. Cztery silniki turboodrzutowe de Havilland Ghost 50 Mk 1 o ciągu maksymalnym po 19,8 kN umieszczono parami w skrzydłach przy kadłubie. Dwa zbudowane prototypy miały duże, pojedyncze koła podwozia głównego, ale w samolotach seryjnych zastosowano wózki z czterema mniejszymi kołami.
Drugi prototyp DH.106 (G-5-2, potem G-ALZK) podczas budowy w zakładach firmy de Havilland Aircraft w Hatfield. Comet miał całkowicie metalową półskorupową konstrukcję, skośne skrzydła (20 stopni w 25 proc. cięciwy) i ciśnieniową kabinę.
Załogę samolotu tworzyli pilot, drugi pilot, technik pokładowy i nawigator. W kabinie pasażerskiej można było zamontować maksymalnie 44 fotele, ale pierwszy nabywca seryjnych Cometów 1 – brytyjskie linie BOAC (British Overseas Airways Corporation) – skonfigurował kabinę dla 36 pasażerów. Dzięki temu odległości między fotelami były większe, co zapewniało pasażerom większy komfort. Pasażerowie mieli do dyspozycji m.in. bar i oddzielne toalety damską im męską.
Comet 2X, czyli jeden z seryjnych Cometów 1 (G-ALYT) z silnikami Roll-Royce Avon 503. Samolot posłużył jako prototyp wersji Comet 2.
Oprócz dwóch prototypów zbudowano 10 seryjnych Cometów 1 i 10 seryjnych ulepszonych Cometów 1A z mocniejszymi silnikami Ghost 50 Mk 2. W jednym z seryjnych Cometów 1 (G-ALYT) zamontowano jeszcze mocniejsze silniki Roll-Royce Avon 503. Samolot, oznaczony jako Comet 2X, posłużył jako prototyp wersji Comet 2. Comety 1 linii BOAC zostały wprowadzone do komercyjnej eksploatacji 2 maja 1952 roku, zapoczątkowując nową erę w historii komunikacji lotniczej.
Karierę Cometów pierwszej generacji przerwała seria tragicznych katastrof w latach 1953–1954. Dopiero po kilku latach pojawiła się znacznie ulepszona, powiększona wersja Comet 4.
Zobacz również
Reklama
Reklama
