91 lat temu, 28 lipca 1935 roku, został oblatany prototyp amerykańskiego czterosilnikowego bombowca dalekiego zasięgu Boeing Model 299. Oznaczony później jako B-17 i nazwany Flying Fortress (Latająca Forteca), samolot ten stał się jednym z najbardziej znanych i najlepszych bombowców ciężkich z okresu drugiej wojny światowej.
W pierwszym locie za sterami prototypu Modelu 299 zasiadali piloci doświadczalni firmy Boeing Leslie Ralph „Les” Tower i Louis Waite. Samolot wystartował z lotniska fabrycznego Boeing Field w Seattle i przez 1,5 godziny krążył między Tacomą a Fort Lewis. Po wylądowaniu Les Tower stwierdził: „Pilotuje się go jak mały statek, ale oczywiście trochę większy”.
Prototyp bombowca Model 299 (rej. X13372) po publicznej prezentacji 16 lipca 1935 roku zyskał miano Latającej Fortecy (Flying Fortress). Jego oblotu dokonali piloci doświadczalni Boeinga Les Tower i Louis Waite 28 lipca 1935 roku.
Model 299 został skonstruowany w firmie Boeing Airplane Company w odpowiedzi na wymagania Korpusu Lotniczego Armii Stanów Zjednoczonych (United States Army Air Corps, USAAC) sformułowane w maju 1934 roku. Prototyp został zbudowany na koszt własny firmy, dlatego nie miał początkowo wojskowego oznaczenia typu i dostał cywilną rejestrację X13372. Do napędu zastosowano 9-cylindrowe silniki gwiazdowe Pratt & Whitney R-1690-S1EG Hornet o mocy po 750 hp. W komorze bombowej w kadłubie mieściło się osiem bomb o masie po 227 kg. Do samoobrony miało służyć pięć ruchomych karabinów maszynowych Browning M2 kal. 7,62 i/lub 12,7 mm. Załogę miało tworzyć ośmiu lotników.
Prototyp Modelu 299 był napędzany czterema 9-cylindrowymi silnikami gwiazdowymi Pratt & Whitney R-1690-S1EG Hornet o mocy po 750 hp. W komorze bombowej w kadłubie mieściło się osiem bomb o masie po 227 kg.
Prototyp Modelu 299 został zaprezentowany przedstawicielom prasy na lotnisku Boeing Field w Seattle 16 lipca 1935 roku. Swoją wielkością zrobił tak duże wrażenie, że dziennikarz gazety „Seattle Times” w swoim artykule określił go mianem Latającej Fortecy (Flying Fortress). Nazwa ta została później przyjęta oficjalnie zarówno przez Boeinga, jak i Korpus Lotniczy.
Prototyp Modelu 299 został zbudowany na koszt własny firmy Boeing, dlatego nie miał początkowo wojskowego oznaczenia typu i dostał cywilną rejestrację X13372. Samoloty seryjne dostały oznaczenie B-17 i oficjalną nazwę Flying Fortress.
20 sierpnia prototyp przeleciał do Wright Field w Ohio w celu przeprowadzenia prób wojskowych. Dostał tam tymczasowe oznaczenie wojskowe B-299 (bardziej adekwatne oznaczenie XB-17 nigdy nie zostało formalnie nadane). Loty próbne potwierdziły dobre własności i lotne i wysokie osiągi. Niestety 30 października samolot rozbił się podczas startu z Wright Field. Trzech członków załogi – drugi pilot Lt. Donald L. Putt i dwaj mechanicy John B. Cutting i Mark H. Koegler – zdołało samodzielnie opuścić płonący wrak, ale pierwszy pilot Maj. Ployer P. Hill (główny pilot ośrodka doświadczalnego USAAC) i Les Tower (pełniący w tym locie funkcję obserwatora), choć udało się wynieść ich z wraku, zmarli później w szpitalu z powodu odniesionych obrażeń. Według oficjalnego raportu przyczyną katastrofy był błąd pilota, który zapomniał odblokować stery przed startem (blokada sterów zapobiegała ich trzepotaniu na wietrze podczas postoju samolotu na lotnisku).
30 października 1935 roku prototyp Modelu 299 rozbił się tuż po starcie z Wright Field i spłonął. Piloci Maj. Ployer P. Hill z USAAC i Les Tower zmarli później w szpitalu z powodu odniesionych obrażeń.
Na szczęście dla firmy Boeing utrata prototypu nie przekreśliła szans na produkcję seryjną samolotu, gdyż wojskowi docenili jego charakterystyki i potencjał rozwojowy. 17 stycznia 1936 roku Boeing dostał kontrakt na produkcję 13 egz. przedseryjnych YB-17. Był to wszakże dopiero początek. Do lipca 1945 roku w trzech wytwórniach kartelu BVD (Boeing, Vega i Douglas) wyprodukowano w sumie 12 731 egz. B-17 wszystkich wersji i odmian, wliczając prototyp B-299 i maszyny przedseryjne YB-17.
Zobacz również
Reklama
Reklama
