90 lat temu, 5 marca 1936 roku, został oblatany prototyp brytyjskiego samolotu myśliwskiego Supermarine Spitfire – jednego z najbardziej znanych i najlepszych myśliwców drugiej wojny światowej, który stał się symbolem i legendą brytyjskich Królewskich Sił Powietrznych (Royal Air Force, RAF).
Prototyp myśliwca Supermarine Spitfire (K5054) został oblatany 5 marca 1936 roku przez Capt. Josepha „Mutta” Summersa.
Spitfire – początkowo znany jako Type 300 – został skonstruowany z inicjatywy własnej wytwórni Supermarine Aviation Works (należącej do koncernu Vickers-Armstrongs Ltd.) w Southampton w hrabstwie Hampshire pod kierunkiem głównego konstruktora Reginalda Josepha Mitchella.
Był to elegancki wolnonośny dolnopłat o całkowicie metalowej półskorupowej konstrukcji, z zakrytą kabiną pilota i chowanym podwoziem. Wyróżniał się skrzydłami o eliptycznym obrysie. Do napędu użyto eksperymentalnego, 12-cylindrowego silnika w układzie V Rolls-Royce Merlin C o mocy 1029 hp z drewnianym dwułopatowym stałym śmigłem typu Watts opracowanym w firmie Airscrew Co., Ltd.
Spitfire został skonstruowany w należącej do koncernu Vickers-Armstrongs Ltd. firmie Supermarine Aviation Works pod kierunkiem głównego konstruktora Reginalda J. Mitchella.
Oblotu prototypu Spitfire’a (numer ewidencyjny RAF K5054) dokonał główny pilot doświadczalny koncernu Vickers-Armstrongs Captain Joseph „Mutt” Summers z lotniska Eastleigh Aerodrome w Southhampton. Start do trwającego zaledwie osiem minut pierwszego lotu nastąpił o 16.35. Po wylądowaniu zachwycony Summers miał powiedzieć: „Niczego nie zmieniajcie!”
W drugim locie 10 marca po raz pierwszy schowano podwozie. Po wykonaniu czterech lotów wymieniono silnik na mocniejszy Merlin F o mocy 1035 hp. W trakcie dalszych prób dokonano kolejnych drobnych poprawek.
Prototyp Spitfire’a (K5054) prezentowany królowi Edwardowi VIII w Aeroplane and Armament Experimental Establishment (A&AEE) w Martlesham Heath, 8 lipca 1936 roku.
4 września 1939 roku samolot rozbił się podczas podejścia do lądowania w Royal Aircraft Establishment w Farnborough. Pilotujący go Flight Lieutenant Gilbert Stanbridge „Spinner” White został ciężko ranny i zmarł 9 września. Po tym wypadku prototyp zdemontowano i zezłomowano.
Formacja Spitfire’ów Mk I z No. 65 Squadron RAF, 9 maja 1940 roku.
Tymczasem 3 czerwca 1936 roku Ministerstwo Lotnictwa (Air Ministry) zamówiło produkcję seryjną pierwszej partii 310 egz. Spitfire Mk I. Ich dostawy do jednostek RAF rozpoczęły się 4 sierpnia 1938 roku. Po śmierci Reginalda Mitchella 11 czerwca 1937 roku za dalszy rozwój samolotu odpowiadał Joseph Smith.
Do 1948 roku w kilku wytwórniach wyprodukowano łącznie 20 351 egz. Spitfire’ów w 24 głównych wersjach i licznych wariantach. Oprócz siników Merlin do napędu stosowano także mocniejsze silniki Rolls-Royce Griffon.
Zobacz również
Reklama
Reklama
