

6 stycznia Departament Wojny USA, we współpracy z amerykańskim koncernem Lockheed Martin, ogłosił podpisanie przełomowej umowy ramowej, która ustanawia nowy model zakupów mający na celu zwiększenie produkcji i uzupełnienie zapasów amunicji przeciwlotniczej. Model ten służy zagwarantowaniu producentowi długoterminowego zbytu na pociski dla systemu obrony powietrznej Patriot, co stanowi zachętę do własnych inwestycji przemysłu w celu zwiększenia wolumenu produkcji, skrócenia terminów realizacji oraz poprawy efektywności zarządzania łańcuchem dostaw.
Siedmioletnia umowa ramowa z firmą Lockheed Martin jest bezpośrednim rezultatem wdrożenia nowej strategii zamówień wojskowych w Departamencie Wojny. Polega ona na stabilizacji popytu, poprzez przyznawanie wykonawcom większych kontraktów na sprawdzone systemy, aby firmy te miały pewność, że mogą inwestować więcej własnych środków w rozwój bazy przemysłowej, co pozwoli produkować systemy uzbrojenia szybciej i na większą skalę. Takie podejście ogranicza początkowe wydatki państwa na inwestycje w moce przerobowe firm prywatnych. Wykonawca ma uzyskać zwrot kosztów inwestycyjnych w długiej perspektywie, w formie dużej sprzedaży gotowych wyrobów.
Na mocy zwartej umowy ramowej, koncern Lockheed Martin zwiększy roczną produkcję pocisków przeciwlotniczych PAC-3 Missile Segment Enhancement (MSE) z około 600 do 2000, dostosowując swoje moce produkcyjne do długoterminowego i rosnącego zapotrzebowania na tego typu pociski ze strony sił zbrojnych USA, sojuszników i krajów partnerskich.

PAC-3 MSE jest kluczowym składnikiem systemu obrony przeciwlotniczej i przeciwrakietowej Patriot. System wykorzystuje unikalną technologię „hit-to-kill”, która wykrywa, śledzi i przechwytuje zagrożenia, w tym taktyczne pociski balistyczne, pociski manewrujące, zaawansowane zagrożenia i statki powietrzne, wykorzystując bezpośrednie spotkanie pocisku z celem (body-to-body contact).
Umowa ramowa stanowi podstawę do negocjacji siedmioletniego kontraktu wykonawczego na dostawy, z zastrzeżeniem przyznania odpowiednich środków przez Kongres USA. Umowa pozwala zarówno Departamentowi Wojny, jak i firmie Lockheed Martin na uzyskanie lepszej rentowności wynikającej z szybszego pozyskania nowego uzbrojenia i zwiększenia wolumenu produkcji. Ta strategia zostanie zastosowana w ciągu najbliższego roku do wielu innych kontraktów na zakup bardzo potrzebnej amunicji.
Umowa ramowa jest efektem działania nowej Rady ds. Akceleracji Zbrojeń Departamentu Wojny, która została powołana w celu identyfikacji i usuwania barier strukturalnych, które utrudniają skalowanie produkcji broni oraz przełożenia pilnego zapotrzebowania operacyjnego na zwiększone moce produkcyjne w przemyśle zbrojeniowym.
W ostatnich dwóch latach Lockheed Martin konsekwentnie rozwijał swoje partnerstwa przemysłowe w Europie i w USA, aby przygotować się na zwiększenie zamówień w zakresie pocisków PAC-3 MSE. W 2024 r. Lockheed Martin podpisał umowy z kilkoma polskimi firmami, w tym z WZE, WZL-2 i innymi podwykonawcami, na wdrożenie projektów offsetowych związanych z komponentami PAC-3 MSE – od produkcji elementów elektronicznych po kontenery startowe i sekcje silników korekcyjnych – co nie tylko wzmacnia regionalne możliwości produkcyjne, ale także pozwala szybciej reagować amerykańskiemu producentowi na wzrost zamówień.
Podobna polityka została rozwinięta w Hiszpanii – w maju 2025 r. Lockheed Martin España S.A. zawarł porozumienie z hiszpańskim resortem obrony oraz lokalnymi firmami, takimi jak Sener i Oesía-Tecnobit, by wprowadzić hiszpańskich wykonawców do łańcucha dostaw komponentów do pocisków PAC-3 MSE. Umowa ta umożliwia hiszpańskim przedsiębiorstwom projektowanie i produkcję specjalistycznych części oraz kabli, co ma poszerzyć bazę poddostawców i pozwala zwiększyć wydajność produkcji.
Kolejnym ważnym krokiem było porozumienie z niemieckim Diehl Defence z października 2025 r. Podpisane memorandum zakłada analizę możliwości dalszej współpracy przy rozszerzaniu łańcucha dostaw PAC-3 MSE oraz integracji z systemami obrony powietrznej. To partnerstwo ma potencjał zwiększyć udział niemieckich zakładów w produkcji tych pocisków.
Poza Europą Lockheed Martin rozszerza również swoją współpracę z firmami branżowymi w USA. Przykładowo w listopadzie 2025 r. Boeing uzyskał od Lockheeda kontrakt na produkcję 3000 głowic naprowadzania do pocisków PAC-3 MSE. Podsumowując, lata 2024–2025 to dla firmy Lockheed Martin okres intensywnej budowy rozległej sieci poddostawców, która ma na celu szybką ekspansję produkcji rakiet PAC-3 MSE.















