63 lata temu, 7 sierpnia 1963 roku, pilot doświadczalny firmy Lockheed James D. Eastham oblatał pierwszy prototyp „trójmachowego” myśliwca przechwytującego Lockheed YF-12A. Oblot odbył się z tajnej bazy Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych (United States Air Force, USAF) Groom Lake w Nevadzie, bardziej znanej jako Strefa 51 (Area 51).
Pierwszy prototyp „trójmachowego” myśliwca przechwytującego Lockheed YF-12A (60-6934). Samolot został oblatany 7 sierpnia 1963 roku przez pilota doświadczalnego firmy Lockheed Jamesa D. Easthama.
Podobieństwo YF-12A do słynnego SR-71 Blackbird nie jest przypadkowe – oba powstały bowiem na bazie samolotu rozpoznawczego A-12, skonstruowanego pod koniec lat 50. na zlecenie Centralnej Agencji Wywiadowczej (Central Intelligence Agency, CIA) pod kierunkiem głównego konstruktora Clarence’a L. „Kelly’ego” Johnsona w wydziale rozwojowym zaawansowanych projektów (Advanced Development Projects) firmy Lockheed Aircraft w Burbank w Kalifornii, bardziej znanym jako „Skunk Works”.
Pierwszy prototyp „trójmachowego” myśliwca przechwytującego YF-12A (60-6934) ląduje z użyciem spadochronu hamującego w bazie Groom Lake w Nevadzie po pierwszym locie 7 sierpnia 1963 roku.
Myśliwiec YF-12A różnił się od A-12 dwuosobową załogą i możliwością przenoszenia uzbrojenia. Drugi członek załogi – oficer kierowania ogniem (Fire Control Officer, FCO) – obsługiwał radar Hughes AN/ASG-18 umieszczony w zmodyfikowanym nosie kadłuba. Uzbrojenie tworzyły trzy kierowane pociski rakietowe Hughes GAR-9 (AIM-47A) Falcon, przenoszone w wewnętrznych komorach (w A-12 wykorzystanych do zabudowy wyposażenia rozpoznawczego). Aby zrekompensować pogorszenie stateczności kierunkowej, wywołane innym kształtem nosa, pod gondolami silników zamontowano stałe płetwy aerodynamiczne, a pod kadłubem trzecią, składaną.
Trzeci prototyp YF-12A (60-6936) w jednym z lotów próbnych. Samolot ten rozbił się 24 czerwca 1971 roku.
Siły Powietrzne zainteresowały się projektem, upatrując w nim następcę anulowanego w 1959 roku myśliwca przechwytującego North American XF-108 Rapier, i w październiku 1962 roku w ramach projektu „Kedlock” autoryzowały budowę trzech prototypów YF-12A. Wysokie osiągi zademonstrowane podczas prób w locie sprawiły, że 14 maja 1965 roku USAF zamówiły budowę 93 egz. seryjnych F-12B dla Dowództwa Obrony Powietrznej (Air Defense Command, ADC). Program został jednak anulowany 12 grudnia 1967 roku przez ówczesnego sekretarza obrony Roberta S. McNamarę.
Drugi prototyp YF-12A (60-6935) służył w latach 1969–1979 do różnych badań i prób w Centrum Badań w Locie NASA w Edwards AFB. Od 1979 roku jest eksponatem Narodowego Muzeum Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych.
Pierwszy prototyp YF-12A (nr ewid. 60-6934) został poważnie uszkodzony podczas lądowania w Edwards AFB (Air Force Base) w Kalifornii 14 sierpnia 1966 roku. Dwa pozostałe prototypy trafiły w 1969 i 1970 roku do Centrum Badań w Locie (Flight Research Center) NASA (National Aeronautics and Space Administration) w Edwards AFB w celu przeprowadzenia różnych badań i prób. Trzeci prototyp YF-12A (60-6936), wykorzystywany głównie przez USAF w ramach wojskowej fazy programu badawczego, rozbił się 24 czerwca 1971 roku. Pilot Lt. Col. Ronald J. Layton i oficer kierowania ogniem Maj. William A. Curtis uratowali się za pomocą foteli wyrzucanych. Drugi prototyp YF-12A (60-6935) służył w NASA aż do 31 października 1979 roku, wykonując w tym czasie 145 lotów. Tydzień później, 7 listopada, przeleciał do Wright-Patterson AFB w Dayton w Ohio i trafił do Narodowego Muzeum Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych (National Museum of the United States Air Force), gdzie jest eksponowany do dziś.
Zobacz również
Reklama
Reklama
