80 lat temu, 8 sierpnia 1946 roku, został oblatany pierwszy prototyp amerykańskiego bombowca strategicznego Consolidated Vultee (Convair) B-36 Peacemaker. W owym czasie był to największy i najcięższy samolot na świecie.
Pierwszy prototyp bombowca strategicznego XB-36 (42-13570) został oblatany z Fort Worth w Teksasie 8 sierpnia 1946 roku. W założeniu B-36 miał być zdolny do lotów transkontynentalnych – atakowania celów w Europie z baz położonych w USA.
W pierwszym locie załogę prototypu XB-36 (nr ewid. 42-13570) stanowili: pierwszy pilot Beryl A. Erickson, drugi pilot G.S. „Gus” Green, technicy pokładowi William P. Easley i James D. McEachern, inżynier prób w locie Robert E. Hewes, analitycy parametrów lotu W.H. Vobbe i A.W. Gedeman oraz obserwatorzy W.L. Daniel Jr. i J.M. Hefley. Samolot wystartował z lotniska fabrycznego w Fort Worth w Teksasie kilkanaście minut po godz. 10 czasu lokalnego. Pierwszy lot, podczas którego podwozie cały czas pozostawało wysunięte, trwał 37 minut.
Pierwszy prototyp XB-36 (42-13570) tuż po starcie lub chwilę przed lądowaniem. Samolot był napędzany sześcioma silnikami tłokowymi Pratt & Whitney R-4360-25 Wasp Major z trójłopatowymi śmigłami pchającymi. Pojedyncze koła podwozia głównego miały średnicę 2,8 m.
Samolot został skonstruowany w firmie Consolidated Vultee Aircraft (od 29 kwietnia 1954 roku znanej oficjalnie jako Covair) podczas drugiej wojny światowej. W założeniu miał być zdolny do lotów transkontynentalnych – atakowania celów w Europie z baz położonych w USA. Miał długość 49,4 m, rozpiętość skrzydeł 70,1 m i wysokość na postoju 14,3 m. Masa własna wynosiła 59,5 tony, a maksymalna masa startowa niemal 125 ton.
Do napędu zastosowano sześć 28-cylindrowych silników w układzie poczwórnej gwiazdy Pratt & Whitney R-4360-25 Wasp Major o maksymalnej mocy startowej po 3000 hp i mocy trwałej po 2500 hp. Silniki zostały zamontowane wewnątrz skrzydeł i napędzały trójłopatowe śmigła pchające Curtiss Electric o średnicy 5,8 m. Projektowana prędkość maksymalna miała wynosić 558 km/h, pułap 11 000 m, a zasięg niemal 15 200 km z ładunkiem 4,5 tony bomb. Maksymalny ładunek bomb wynosił ponad 32,5 tony. W prototypie nie zamontowano uzbrojenia obronnego.
W chwili oblotu XB-36 był największym i najcięższym samolotem na świecie. Jego rozmiary najlepiej uwidacznia porównanie ze stojącym obok seryjnym bombowcem Boeing B-29 Superfortress.
Siły Powietrzne Armii Stanów Zjednoczonych (United States Army Air Forces, USAAF) zamówiły 5 listopada 1941 roku budowę dwóch prototypów XB-36. Roll-out pierwszego nastąpił 8 września 1945 roku. Mimo zakończenia wojny program kontynuowano. W czerwcu 1948 roku w pierwszym prototypie zamontowano mocniejsze silniki R-4360-41, a pojedyncze koła podwozia głównego o średnicy 2,8 m zastąpiono wózkami z czterema kołami o średnicy 1,4 m. Po wprowadzeniu tych i innych zmian samolot przemianowano na YB-36A i wykorzystano do dalszych prób, m.in. z podwoziem gąsienicowym. Jego oficjalne wycofanie z eksploatacji nastąpiło 30 stycznia 1952 roku.
Zmodyfikowany pierwszy prototyp, oznaczony jako YB-36A (42-13570), podczas prób z podwoziem gąsienicowym firmy Caterpillar w 1950 roku.
Przekonstruowany drugi prototyp, oznaczony jako YB-36 (42-13571), został oblatany 4 grudnia 1947 roku i stał się bazą dla pierwszej wersji seryjnej B-36A. Począwszy od wersji B-36D w gondolach pod skrzydłami montowano dodatkowo cztery silniki odrzutowe.
Zbudowane w liczbie 384 egzemplarzy bombowce B-36 Peacemaker były w latach 50. podstawą amerykańskiego strategicznego arsenału odstraszania nuklearnego. Ich głównym celem miał być Związek Radziecki, a głównym uzbrojeniem bomby termojądrowe.
Monografia bombowca strategicznego Convair B-36 Peacemaker została opublikowana w magazynie Technika Wojskowa HISTORIA Nr specjalny 5/2014 i 6/2014:
Zobacz również
Reklama
Reklama
