Reklama
Wyniki przeprowadzonej w 1936 roku analizy możliwości wystawienia dodatkowych jednostek artylerii ciężkiej w ramach WP nie prezentowały się optymistycznie. Autorzy studium w szczegółowy sposób omówili istniejący proces szkolenia oficerów i podoficerów (tzw. produkcji) zakreślające ramy jego efektywności w kolejnych latach, zaprezentowali dane dotyczące zasobów koni i związane z nim problemy, wskazali na stan posiadania sprzętu uzbrojenia i rozmaitego wyposażenia niezbędnego przy formowaniu nowych dywizjonów. Mimo że sporządzony na podstawie analizy ogólny plan działania obarczony był dużym ryzykiem, kierownictwo armii podjęło decyzję o uruchomieniu procesu stopniowego tworzenia nowych dywizjonów artylerii ciężkiej mających działać ściśle na rzecz czynnych dywizji piechoty. Znajdujące się w dyspozycji MSWojsk. siły i środki pozwalały na formowanie trzech samodzielnych dac rocznie, co i tak uznawano za maksymalny możliwy wysiłek. Krótko po wydaniu inicjującego cały proces rozkazu datowanego na 29 lipca 1937 roku, Departament Dowodzenia Ogólnego (DDOgn.) polecił obsadzić do dnia 1 września stanowiska dowódców dywizjonów i baterii wraz z niezbędnym personelem kancelaryjnym.
Tytułem uzupełnienia podanych w części pierwszej informacji należy odwołać się do przygotowanego przez Departament Uzbrojenia (DepUzbr.) pisma z 28 sierpnia 1937 roku na temat wniosków odnośnie do organizacji dac dla DP i wydanych zarządzeń materiałowych. Przedstawiono w nim projekty tabel należności materiału uzbrojenia oraz zarządzeń szczegółowych. Organem odpowiedzialnym za ich realizację było Kierownictwo Zaopatrzenia Uzbrojenia (KZU), które zobowiązano do przydzielenia organom DOK I, w terminie do 1 grudnia 1937 roku, określonych zasobów:
– do dyspozycji Komendanta Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii nr 2 w Zambrowie, z przeznaczeniem dla 18. dac, oraz
– do dyspozycji dowódcy 36. pp z przeznaczeniem dla 28. dac
materiał uzbrojenia, który szczegółowo opisano w odpowiednich tabelach (załączników do pisma brak). Ponadto, bateria wydzielana przez 1. pac dla 28. dac miała odejść bez uzbrojenia. Baterie armat 105 mm i baterie haubic 155 mm wystawiane przez 3, 8 i 9. dac przychodziły do 18. i 28. dac bez materiału uzbrojenia. W przypadku DOK IV obowiązywał ten sam termin oddania do dyspozycji określonych zasobów. Do 26. pal, z przeznaczeniem dla 26. dac, miał trafić materiał uzbrojenia przewidziany tabelami należności. Ponadto bateria haubic 155 mm wystawiana przez 4. pac dla 26. dac miała odejść bez uzbrojenia. Druga bateria samodzielnego dywizjonu wydzielana przez 7. pac zmieniała swój przydział wraz z przypisanymi jej armatami 105 mm. Poza tym w ramach DOK III, VII, VIII i IX, jeśli stacjonujące tam pułki artylerii ciężkiej były zaangażowane w ww. proces, wydzielano odpowiednie baterie dział kalibru 105 lub 155 mm, ale bez dział. W większości przypadków sprzęt uzbrojenia rozdysponowywało odrębnymi rozkazami KZU.
Reklama
Zobacz również
Reklama
Reklama
